نمیدونم چی میشه و دارم از دلشوره میمیرم همش به خودم میگم مهم نیست چی پیش میاد در صورتی که خیلی مهمه
تو این چند روزه باقی مونده دارم تلاش میکنم که ساعت ها ورزش ناکرده رو جبران کنم ولی به خودم میگم فایده نداره
میشناسم آدمای پوست کلفت و که در اینجور مواقع هیچ چی حالیشون نمیشه و دکتر بهشون بگه عمل هم بازم ککشون نمیگزه
ولی من نمیتونم بیخیال باشم دو سال زحمت کشیدم خودم و تو یه وضعیت نرمال نگه دارم خلاصه برام مهمه که چی میشه
از اونجایی که به خوب شدن در شرایط سنی و جسمی فعلی امید ندارم فقط امیدوارم ثابت مونده باشه اونوقت خود دکتر گنجویان گفت که بهم استراحت میده اصلا حتی فکرشم نمیتونم بکنم
استراحت بعد این همه مدت
هر دفعه میخوام برم دکتر در این روزهای باقی مانده دچار افسردگی مزمن میشم خیلی حال بدیه اونایی که مثل من هستن خوب میفهمن چی میگم وقتی داری عکس میگیری از اضطراب نمیتونی
حتی همون چند ثانیه نفستو حبس کنی
بعدشم عین آدمای گیج منتظری عکست آماده بشه بعدشم در حالی که از هیچ چی سر در نمیاری به بررسی و مقایسه این عکس و عکسای قبل میپردازی
آخرشم به نتیجه ای نمیرسی بیخیال میشی عکسو میذاری تو پاکت میری تو مطب
حتی از دیدن تابلوی دکتر هم شلوارت و خیس میکنی
شونصد ساعت طول ممیکشه که بری تو اونجا هم جونت به لب میرسه تا دکتر حرف بزنه بگه چی شده
بعدشم که طبق معمول بدون اینکه اون نتیجه ی دلخواهتو دیده باشی دست از پا دراز تر برمی گردی خونه و منتظر شیش ماه دیگه میشی
آخه اینم شد زندگی دو ساله همش همینه نه خوب میشم نه بد
خسته شدم 
